VERSOEPELEN……..met mate !

Hoe blij kun je zijn met een prik!

Inmiddels hebben velen de 2 vaccinaties binnen en zijn daarmee beschermd tegen de effecten van het virus. Beschermd, want het virus kan nog steeds even bij ons langs komen en proberen toe te slaan.

Dat betekent voor mij geen mondkapje meer maar toch nog wat extra voorzichtigheid in blijven bouwen m.b.t. afstand bewaren, handen wassen en in de praktijkruimte eindeloos de tafel en de stoelen schoon maken want ” daar is een doekje voor”!

Kortom: we hebben het ergste gehad, voorzichtig stappen we het gewone leven weer in en ontmoeten we elkaar weer als vanouds, tot snel!

 

——————————————————————————————————————–

Doeltreffend Coachen  of  Logopedie?
Doeltreffend Coachen en Logopedie???

Onze stem, naar buiten toe, is vaak de eerste vorm van communicatie en contact met de ander.

Een heldere krachtige stem, die onvermoeibaar en ontspannen gebruikt kan worden, zonder tussendoor hoesten, schrapen of kuchen, is dan belangrijk.

Onze stem, naar binnen toe, is vaak ook de eerste vorm van communicatie met ons zelf…..”dit kan ik”……maar ook…… “dit kan ik echt niet”.

Dat stemmetje kan ons dus zekerheid en vertrouwen geven, maar kan ook spreekangst, het verlies van de stem, onzekerheid of een brok in de keel veroorzaken.

Daarom werk ik graag samen met u aan goed zorgen voor de stem, zodat u zich optimaal kunt en durft te laten horen!

pop

Logopedie valt onder de uitgezonderde contactberoepen. Dat betekent dat ik u graag op de praktijk ontvang, conform alle RIVM regels uiteraard. Kiest u liever voor logopedie online, geen probleem; neemt u dan op voorhand even contact op?   06-51700560                                                                                               Samen krijgen wij Corona eronder, blijf gezond!!

“Waarom” je iets denkt, doet of voelt komt vaak voort uit een herinnering die ergens in het onderbewuste opgeslagen werd.

Zo gauw ik op een vochtige dag in een bos met populieren loop “sta ik” als bij toverslag weer in de achtertuin bij mijn oma waar ik als 5 jarig meisje zo graag logeerde en komen fijne herinneringen naar boven.

Op 23-03-2020 stond daarvan ook een mooi voorbeeld in de Volkskrant, geschreven door Sander Donkers:
Als ’s ochtends mijn moeder naar haar werk was vertrokken, hees mijn dierbare Tante Jo zaliger de luxaflex in de huiskamer omhoog. Daglicht moest ze hebben, bij regen en zonneschijn. Dat je met luxaflex het daglicht binnenlaat door de lamellen open te draaien wilde er niet in. Ook na onze vaak herhaalde uitleg ging ze ermee door. Als in een milde koude oorlog liet mijn moeder ze dan bij thuiskomst meteen weer zakken.

Toen Tante Jo’s verhalen met de jaren in samenhang afnamen en in openhartigheid toe, begon ze steeds vaker over de akelige dood van haar jonge zusje, Tannie, die zulke mooie krullen had gehad. De rillingen trokken door haar oude lijf toen ze vertelde hoe er wekenlang witte lakens voor de ramen van het huis hadden gehangen. Geschrokken vroeg mijn moeder waarom ze dat nooit eerder had gezegd, maar zelf zag Tante Jo het verband met haar afkeer van luxaflex niet zo.